شال تاودی در روز چارشنبه سوری

ایته از آداب و رسوم زاکانه شومالی در روز چارشنبه سوری اَن بو کی زاکانانَ کم سن و سال و ایوقتی هم پیله آدم، غروب چارشنبه سوری بوسته ایته دستمال سر اوسادید و شوئید خلوتی مردم خانه درون،تا اون دستمالَ تاودید اشانه اتاق درون و با یاد آوری ان موضوع کی عید بامو داره و ایمشب هم شب چارشنبه سوری ایسه،صابخانه اون دستمال درون پول،شیرینی،آجیل دوکونه. البته همیشه هم به اَن راحتی کی من شوماره تعریف بوکودم نبو و گاهی اوقات صابخانه های دهن خشکی هم ایسابو کی اون زای شال تاوده اذیت کوده و یا اونه دستمالَ فاندهه و یا اینکه اونه دنبالَ کوده و بجای شیرینی فادن اونه پیر و مارَ نهیید دار جور.

پ . ن الان شال تاودی ور دکفته داره.

شال اندازی در زوز چهارشنبه سوری

غروب چهارشنبه سوری که می شد بیشتر بچه ها و گاهی اوقات هم آدم های بزرگ روسری مادرهای خود را بر می داشتند،پنهانی به منزل همسایه،دوست و قامیل می رفتند،دستمال خود را داخل اتاق همسایه می انداختند و خود در گوشه ای از حیاط آن خانه،از چشم صاحب خانه پنهان می کردند و صاحب خانه در گوشه ای از آن دستمال پول،شیرینی و یا آجیل می گذاشت،گره ای می زد و دوباره آن دستمال را خارج از اتاق می انداخت تا فردی که دستمال را به میمنت خبر نزدیک شدن عید به صاحبخانه داده،دست خالی برنگردد. متاسفانه همیشه اوضاع بر وفق مراد آن بچه شال انداز نبوده و گاه صاحبخانه های خسیسی هم پیدا می شدند که نه تنها شال بچه ها را نمی دادند بلکه فحش و ناسزا به پدر و مادر آن بچه هم می دادند.

پ . ن دیگر از این شال انداختن خبری نیست.